စက်ရုံ မှ ဥဩသံ ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုရှား လေးသည် ခေါင်းကို တဖက်သို့ စောင်း၍ နားစွင့်လိုက်ရင်းက "ငါ အလုပ်မသွားတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသွားတော့ဘူး" ဟု ပါဗယ်က ဝင်ပြောသည်။
"ငါတော့ ရေချိုးခန်းကို ဝင်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ရုရှားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန် ပေါ်နေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို သနားကရုဏာသက်သော အကြည့်ဖြင့် လိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘာပဲပြောပြောလေ ပါရှာ၊ အန်ဒရေး ပြောတာ ကိုတော့ အမေ မယုံနိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ယုံမိတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို အပြစ်မတင်ရက်ပါဘူး။ တကယ်ပါ၊ ငါ အပြစ်မတင်ရက်ဘူး။ လူတယောက်ကို သတ်တာဟာ အပြစ်ကြီးမှန်း အမေ သိပါတယ်၊ ဘုရားသခင်နဲ့ သခင်ယေရှုကိုလည်း ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အန်ဒရေးဟာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ပဲ ထင်မိတယ်။ အိုင်ဆေး အတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ သူက သေးသေးကွေးကွေး လူဗလံ လေးကိုး။
သူ့ မျက်နှာက အံ့အားတသင့် နဲ့ လဲနေပုံကို ကြည့်ရတာ တမျိုးပဲ။ သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သားကို ကြိုးပေးသတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာတွေကို အမေ ပြန်သတိရမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သေသွားတာ တွေ့ရတော့ အမေ လေ မုန်းတီးစိတ်လည်း မဖြစ်ခဲ့သလို ဝမ်းသာစိတ်လည်း မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံတင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကို ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားမှန်း သိလိုက်ရပြီဆိုတော့ သူ့အတွက် စိတ်မ ကောင်း ဖြစ်တာ တောင် ပျောက်သွားတယ်။"
သူမသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခဏမျှ တွေးတောနေသည်။ ထို့နောက် အံ့အားသင့်သည့် အပြုံးဖြင့် "သခင်ယေရှုခရစ်တော်ဘုရား! ဟဲ့...ပါရှာ အမေပြောနေတာတွေကို ကြားရဲ့လား " ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ ပါဗဲလ်ကမူ သူမပြောသည်ကို ကြားပုံမရပါ။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လျက် အခန်းထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်ကာ ပြောလိုက်သည် -
"အန်ဒရေးက သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တခါတ လေ လောက်တောင် ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး! အမေ၊ ဒါဟာ ဘဝဆိုတာပါပဲ။ လူတွေဟာ တယောက်နဲ့တယောက် ဘယ်လိုအနေအထားမှာ ရှိနေကြတယ်ဆိုတာ အမေ မြင်တွေ့နေရတာပဲ။ ကိုယ်က မလုပ်ချင်ပေမဲ့ လုပ်ကိုင်ရတော့မှာပဲ၊ ရိုက်နှက်ရတော့မှာပဲ! ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို ရိုက်မှာလဲ။ ဒီလိုမျိုး အားကိုးရာမဲ့တဲ့ သူတွေကိုပေါ့။ သူက အမေ့ထက်တောင် ပိုပြီး သနားစရာကောင်းနေသေးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မိုက်မဲလွန်းလို့လေ။ ရဲတွေ၊ စစ်ရဲတွေ၊ စစ်သားတွေ၊ သူလျှိုတွေ... သူတို့အားလုံးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူတွေပဲ၊
ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးဟာ ကျွန်တော်တို့လိုပဲ လူသားတွေပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ သွေးတွေကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်ယူသလိုပဲ စုပ်ယူထားကြတာ၊ ကျွန်တော်တို့ကို လူတွေလို့ မသတ်မှတ်သလိုပဲ သူတို့ကိုလည်း လူတွေလို့ မှတ်မထားကြဘူး။ အခြေအနေက ဒီလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူထုတရပ်လုံး ကို သူတို့ စုမိဆောင်းမိထားနဲ့ လူတွေနဲ့ ရန်တိုက်ပေးထားတယ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ မျက်စိစုံမှိတ်ထားစေတယ်၊ လက်မရွံ့အောင် ချုပ်နှောင်ထားတယ်၊ ညှစ်ထုတ်ထားတယ်၊ သွေးတွေကို စုပ်ယူပြီး တဖက်ကို တဖက် ရိုက်နှက်ဖို့အတွက် တုတ်တချောင်းလို သုံးနေကြတာ။ သူတို့က လူတွေကို လက်နက်တွေ၊ တုတ်တွေ၊ ကျောက်ခဲတွေ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပြီးတော့ အဲဒါကိုမှ ယဉ်ကျေးမှုတဲ့၊ အစိုးရလို့ ခေါ်ဝေါ်နေကြတယ်လေ။"
သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ခိုင်မာပြတ်သားသော အသံဖြင့် ယခုသို့ ပြောလိုက်သည်။
"အမေ၊ ဒါဟာ ရာဇဝတ်မှုပဲ! လူသန်းပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်တဲ့ ယုတ်မာရက်စက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှု၊ လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သတ်ဖြတ်တာပဲ! သူတို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားက ကွာခြားချက်ကို အမေ နားလည်အောင် ကြည့်ပါ။ အင်ဒရေက လူတယောက်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတ်မိတဲ့အခါ စိတ်ပျက်တယ်၊ ရှက်ရွံ့တယ်၊ နာကျင်တယ်—အဓိကကတော့ သူ စိတ်ပျက်နေတာပဲ! ဒါပေမဲ့ သူတို့ကျတော့ လူထောင်ပေါင်းများစွာကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ သတ်ဖြတ်ကြတယ်။ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ၊ သနားကရုဏာဆိုတာလည်း မရှိဘူး၊ စိတ်ထဲမှာ တွန့်သွားတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ သူတို့က ပျော်ပျော်ပါးပါးနဲ့ကို သတ်ဖြတ်ကြတာ။ ဘာလို့လဲ။ သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေ၊ ပရိဘောဂတွေ၊ ငွေတွေ၊ ရွှေတွေ၊ အသုံးမဝင်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ—လူထုအပေါ် သူတို့အုပ်စိုးနိုင်ဖို့အတွက် အသုံးပြုတဲ့ အဲဒီအမှိုက်သရိုက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ သူတို့က အရာအားလုံးကို ညှစ်သတ်နေကြတာ။
စဉ်းစားကြည့်ပါအုံး၊ ဒါဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်၊ သူတို့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လူသတ်မှုတွေ၊ ဝိညာဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးမှုတွေကို လက်နက်တခုလို သုံးပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်နေတာဟာ သူတို့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအတွက်ပဲ။ သူတို့ဟာ အတွင်းစိတ်ကနေ ကာကွယ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်ပန်းကနေသာ ကာကွယ်နေကြတာပါ။"
ပါဗယ်သည် ပြောရင်းက မိခင်ဖြစ်သူ ထိုင်နေရာသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် - "အမေသာ ဒီအရာအားလုံးရဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းမှု၊ အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုနဲ့ ပုပ်သိုးနေမှုတွေကို ခံစားမိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှန်တရားကို နားလည်လာမှာပါ။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမြတ်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသလဲဆိုတာကို အမေ သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။"
မိခင်ဖြစ်သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ သူမ၏နှလုံးသားကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုစိတ်၊ သူတို့နှင့်အတူ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"စောင့်ပါဦး၊ ပါရှယ်၊ ခဏလေးစောင့်ပါဦး" ဟု သူမက အသက်ရှူမှားမတတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အမေလည်း လူသားတစ်ယောက်ပဲ၊ ခံစားတတ်ပါတယ်။ ခဏလေး စောင့်ပါဦး။"
ထိုစဉ် ဝရန်တာဘက်မှ လူတစ်ယောက်ဝင်လာသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ "အန်ဒရေကို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေလာတာများလား" ဟု ပါဗဲလ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အမေ ဘာမှမသိဘူး၊ ဘာမှ မသိဘူး" ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ပြန်လည် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အို... ဘုရားသခင်။"
*************