နာတာရှာ တကျော့ပြန် ပေါ်လာပြန်သည်။ သူမသည်လည်း အခြားမြို့တစ်မြို့ရှိ ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။
သူမ ရှိနေချိန်တွင် ရုရှားလေး မှာ ပို၍ ရွှင်ပျလန်းဆန်းလာပြီး၊ နောက်ပြောင်ကျီစယ်ကာ လူတိုင်းကို ဟာသလုပ်၍ သူမကို လည်း တခိခိ ရယ်မောနေအောင် အမြဲလုပ်ပေးတတ်သည်ကို အမေ သတိထားမိသည်။ သို့သော် သူမ ပြန်သွားသည့်အခါတွင်မူ သူသည် သီချင်းများကို အဆုံး မရှိ ဝမ်းနည်းပက်လက် လေချွန်၍ ညည်းဆိုရင်း၊ ခြေထောက်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ တရွတ်တိုက်ဆွဲလျက် အခန်းထဲ၌ အကြာကြီး ခေါက်တုန့် ခေါက်ပြန့် လျှောက်နေတတ်တော့သည်။
ဆရှန်ကာသည် မကြာခဏဆိုသလို အပြေးအလွှား ရောက်လာတတ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်းလိုလို ညှိုးငယ်အုံ့မှိုင်းနေတတ်ပြီး အမြဲတစေလည်း အလျင်စလို ဖြစ်နေတတ်၏။ ထို့အတွက် ကြောင့်လားမသိ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ပို၍ပင် တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ခက်ထန်သလို လို ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တခါတွင် ပါဗယ်က သူမအား အိမ်ရှေ့ဝရန်တာအထိ လိုက်ပို့ပေးစဉ် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း စကားပြောသံကို အ မေက အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရလေသည်။
"ရှင်ပဲ အလံကို ကိုင်ပြီး ထွက်မှာလား" မိန်းကလေးက တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
"သေချာပြီလား"
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကိုယ့်ရဲ့ ရပိုင်ခွင့်ပဲ"
"ထောင်ထဲ ထပ်ဝင်ရဦးမှာပေါ့ ဟုတ်လား"
ပါဗယ် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။
"တခြား..." သူမ စကားရပ်သွားပြီးမှ— "ဘာလဲ"
"တခြားတယောက်ယောက်ကို လွှဲပေးလိုက်ရင်ကော"
"မဖြစ်ဘူး!" သူက အသံ ခပ်ကျယ်ကျယ်နှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်လေသည်။
"ရှင် စဉ်းစားစမ်းပါ! ရှင့်မှာ ဒီလောက်အရှိန်အဝါ ရှိ နေတာ၊ လူတွေကလည်း ရှင့်ကို ဒီလောက်ကြည်ညိုကြတာ။ ရှင်နဲ့ နာခေါ့ဒ်ကာ ဟာ ဒီက တော်လှန်ရေးအလုပ်သမားတွေထဲက ရှေ့တန်းက အဓိကခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်ပဲလေ။ လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲအတွက် ရှင် ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာ တွေးကြည့်စမ်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်လို့ ရှင်တို့ကို သူတို့တွေ အဝေးကြီး၊ အဝေးကြီးကို အကြာကြီး ပို့ပစ်ကြလိမ့်မယ်ဆိုတာလည်း ရှင်သိတယ်မဟုတ်လား!"
ထိုမိန်းကလေး၏အသံထဲတွင် ရင်းနှီးနေသူ တဦး၏ အကြောက်တရားနှင့် ပူဆွေးသောကရိပ်တို့ကို နီလော့ဗနာ ကြားလည်း ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ မိန်းကလေး၏ စကားလုံးများသည် အမေ ဖြစ်သူ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ အေးစက်လေးလံသော ရေစက်များအလား တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
"ဟင့်အင်း၊ ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ။ ဘယ်အရာကမှ ကိုယ် ကို လက်လျှော့သွားအောင် လုပ်လို့မရဘူး!"
"ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ရင်တောင်မှလား... တကယ်လို့ ကျွန်မ..."
ပါဗဲလ်သည် ရုတ်တရက် ထူးထူးဆန်းဆန်း လေသံ မာမာမာ ဖြင့် စကားကို ဒက်ကနဲ ပြောချ လိုက်သည်။
"မင်း အဲဒီလိုမျိုး မပြောသင့်ဘူး။ ဘာလို့ ဒီလို ပြောရတာလဲ။ မပြောရဘူး။"
"ကျွန်မလည်း လူသားတယောက်ပဲလေ။" သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက လူကောင်းတယောက် လေ!" သူကလည်း တဆက်တည်းမှာပင် အသက်ရှူရကျပ်နေသလို အသံမျိုးနှင့် တိုးတိုး ပြောပြန်သည်။
"မင်းက ငါ့အတွက်တော့ သိပ်ကို အဖိုးတန်တဲ့ လူသားတယောက်ပဲ၊ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့... အဲဒါကြောင့်မို့လို့ မင်း အဲဒီလိုမျိုး မပြောရဘူး!"
"ဂွတ် ဘိုင် !" ဟု မိန်းကလေးက ဆိုလိုက်သည်။
အ မေ သည် လှည့်ထွက်သွားသော မိန်းက လေး ၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အလွန်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့်၊ မဟုတ်သေး... ပြေးလုမတတ် ထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်။ ပါဗယ်သည် သူမနောက်သို့ လိုက်ရန် ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသွားလေသည်။
လေးလံကျပ်တည်းလှသော ကြောက်ရွံ့မှုက အမေ၏ ရင်ဝယ် အလုံးစုံ ဖိစီးနှိပ်စက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ဘာတွေအကြောင်း ပြောနေကြသည်ကို သူမ သေချာနားမလည်သော်လည်း၊ သူမအတွက် ကြီးမားလှသော၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာ ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျမှု တခု ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရတော့မည်ကိုမူ အလိုလို သိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အတွေးများက “သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ” ဆိုသည့် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုအတွေးသည် စိတ်ထဲတွင် သံမှိုတချောင်း ရိုက်သွင်း ခံရသကဲ့သို့ စွဲထင်နေတော့သည်။ သူမသည် မီးဖို ဘေးတွင် ရပ်ရင်း၊ ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ကြယ်တာရာများ စုံလင်လှသော နက်ရှိုင်းသည့် ကောင်းကင်ယံကြီးကို ငေးမောကြည့်နေမိတော့သည်။
ပါဗယ်နှင့် အန်ဒရေတို့ ခြံထဲမှ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ ရုရှား လေး က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း -
"အို... အိုင်ဆေး၊ အိုင်ဆေး။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြရင် ကောင်းမလဲ" ဟု ဆိုသည်။
"သူ့အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ တို့ ဖျောင်းဖျရ တော့ မှာ ပေါ့" ဟု ပါဗယ်ကမျက်နှာ မသာမယာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ လာပြောတဲ့သူတွေကို သူက အာဏာပိုင်တွေလက်ထဲ အပ်ပစ်မှာပဲ" ဟု ရုရှား လေး က ဆိုရင်း သူ၏ဦးထုပ်ကို ထောင့်တနေရာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
"ပါရှာ... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလို့လဲ" ဟု အမေက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချရင်း မေးရှာသည်။
"ဘယ်အချိန်ကို မေးတာလဲ အမေ... အခုလား"
"မေလ တစ်ရက်နေ့... မေလ တစ်ရက်နေ့ကျရင်လေ။"
"အို..." ပါဗယ်က အသံကို နှိမ့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အမေ ကြားသွားတာကိုး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလံတော်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်သွားမှာ အမေ။ စီတန်းလှည့်လည်တဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ ရှေ့ဆုံးကနေ အလံကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် ချီတက်မယ်။ ဒီအတွက်ကြောင့် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲ ပြန်ထည့်ဦးမှာပဲလို့ ထင်တာပဲ။"