စစ်လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်း များ 

ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့များ ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေအတွင်းရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများသည် ကာလကြာမြင့်စွာ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက် လာမှု ၏ ရလဒ်များ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းများသည် ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့များအနေဖြင့် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အားသာချက်ရှိသော နယ်မြေဒေသများကို မည်မျှအထိ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည် ဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေပါသည်။

လွတ်မြောက်နယ်မြေများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရန်သူက ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းအားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍၊ လိုအပ်ချက်ကို လိုက်၍ ဌာနခွဲအသီးသီးကို အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အခြေခံကျသော လုပ်ငန်းကဏ္ဍကြီး နှစ်ရပ်ရှိသည့်အနက် တခုမှာ ဖိနပ်နှင့် သားရေထည် ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းပင် ဖြစ်သည်။ မတ်စောက်၍ သစ်တောထူထပ်သော၊ ကျောက်ဆောင်များနှင့် ဆူးပင်များ ပေါလှသော ဒေသများတွင် ဖိနပ်မပါဘဲ စစ်ကြောင်းချီရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဒေသခံအချို့သာလျှင် ထိုသို့ သွားလာနိုင်ကြပြီး ကျန်သူများအတွက်မူ ဖိနပ်သည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားရမည်။ ပထမတစ်ပိုင်းမှာ ဖိနပ်၏ ဖနောင့် အောက်ခံလဲခြင်းနှင့် ပျက်စီးနေသော ဖိနပ်များကို ပြုပြင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ပိုင်းမှာ ဖိနပ်ကြမ်းများ ထုတ်လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဖိနပ်ချုပ်လုပ်ရန်အတွက် သေးငယ်သော်လည်း စုံလင်သော ကိရိယာတန်ဆာပလာ အစုံအလင် ရှိထားသင့်သည်။ ဤလုပ်ငန်းသည် ရိုးရှင်းပြီး ထိုဒေသများရှိ လူအများစု တတ်မြောက်ထားကြသဖြင့် တည်ထောင်ရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

ဖိနပ်လုပ်ငန်းနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့ဝင်များ အသုံးပြုရန်အတွက် ကျည်ဆန်ခါးပတ်များ၊ ကျောပိုးအိတ်များကဲ့သို့သော ပတ္တူနှင့် သားရေထည် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်လုပ်ပေးသည့် အလုပ်ရုံတစ်ခုကိုလည်း အမြဲတစေ တွဲဖက်ထားရှိသင့်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် အလွန်အရေးကြီးသည့် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ မဟုတ်စေကာမူ၊ စစ်သည်များအတွက် သက်သောင့်သက်သာရှိစေခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်ခြင်းနှင့် ရိက္ခာထောက်ပံ့မှု ပြည့်စုံလုံလောက်သည်ဟူသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့၏ သေးငယ်သော အတွင်းပိုင်းဖွဲ့စည်းပုံယန္တရားအတွက် "လက်နက်တိုက်" တခုရှိထားခြင်းသည် အရေးကြီးသော လုပ်ငန်းတခုပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းလက်နက်တိုက်တွင် လုပ်ဆောင်ချက် အမျိုးမျိုးရှိသည်။ ပျက်စီးနေသော လက်နက်များ၊ ရိုင်ဖယ်များနှင့် အခြားသော လက်နက်ပစ္စည်းများကို ပြုပြင်ခြင်း၊ ပြည်သူတို့၏ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို အသုံးချ၍ တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက် အမျိုးအစားအချို့ကို ထုတ်လုပ်ခြင်း၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သော မိုင်းများကို ပြင်ဆင်ထုတ်လုပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေပေးပါက ယမ်းမှုန့်ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော စက်ကိရိယာများကိုပါ ဖြည့်တင်းနိုင်သည်။ အကယ်၍ လွတ်မြောက်နယ်မြေအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများနှင့် စနက်တံ များကိုပါ ကိုယ်တိုင်ထုတ်လုပ်နိုင်ပါက ဤကဏ္ဍတွင် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ မိုင်းများကို စနစ်တကျ အသုံးချခြင်းဖြင့် ရန်သူ၏ ကုန်းကြောင်းဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများကို အလုံးစုံ ရပ်တန့်သွားအောင် ချေမှုန်းနိုင်သောကြောင့် ဤအချက်သည် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။

အခြားအရေးကြီးသော စက်မှုလုပ်ငန်း တခုမှာ သံနှင့် သံဖြူထည် ပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပန်းဘဲဆရာ၏ လုပ်အား ကို မြည်းများအတွက် လိုအပ်သော ခွာပတ်သံကဲ့သို့သော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ရာတွင် အဓိက အသုံးချ ရမည်။ သံဖြူဆရာသည် အလွန်အရေးပါသော ထမင်းစားပန်းကန်များနှင့် ရေဘူးများကို ထုတ်လုပ်ပေးရမည်။ သံဖြူအလုပ်ရုံကို သံရည်ကျိုဖိုတစ်ခုနှင့် ပူးတွဲတည်ဆောက်နိုင်သည်။

ပျော့ပြောင်းသော သတ္တုများကို အရည်ကျိုခြင်းဖြင့် လက်ပစ်ဗုံးများကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို အထူးပြုလုပ်ထားသော ယမ်းအားဖြည့်စနစ်ဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့၏ လက်နက်တပ်ဆင်မှုကဏ္ဍတွင် အရေးပါသော အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ 

ပုံမှန်စစ်တပ်များတွင် "ဝန်ဆောင်မှုတပ်ခွဲ" (Service Battery) ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် ယေဘုယျ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးကို လုပ်ဆောင်မည့် နည်းပညာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လည်း ရှိသင့်သည်။ ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့များတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့သည် လိုအပ်ချက်အားလုံးကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း (ပုံမှန်စစ်တပ်များကဲ့သို့) ဗျူရိုကရေစီ ယန္တရားဆန်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး လုံးဝမရှိစေရပေ။

ဆက်သွယ်ရေးကဏ္ဍအတွက် တာဝန်ခံတစ်ဦး ရှိရမည်။ ၎င်းသည် ပြင်ပသို့ ဦးတည်ထုတ်လွှင့်သည့် ရေဒီယိုကဲ့သို့သော ဝါဒဖြန့်ချိရေး ဆက်သွယ်မှုများသာမက တယ်လီဖုန်းနှင့် လမ်းကြောင်းပေါင်းစုံ ဆက်သွယ်ရေးကိစ္စရပ်များကိုပါ တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထိရောက်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သလို လူထုအခြေပြုအဖွဲ့အစည်းများကို အသုံးချရမည်။

ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရနိုင်သည့် စစ်ပွဲအတွင်း ရောက်ရှိနေနိုင်ပြီး လူအများ၏ အသက်သည် လျင်မြန်သော ဆက်သွယ်ရေးပေါ်တွင် မူတည်နေကြောင်း အမြဲသတိပြုရမည်။

တပ်ဖွဲ့ဝင်များ စိတ်အပန်းပြေစေရန်အတွက် စီးကရက်နှင့် ဆေးလိပ်စက်ရုံများ ထားရှိသင့်သည်။ ဆေးရွက်ကြီးကို ရွေးချယ်ထားသော နေရာများတွင် ဝယ်ယူပြီး လွတ်မြောက်နယ်မြေသို့ သယ်ယူကာ စစ်သည်များ သုံးစွဲရန်အတွက် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ သားရေနယ်သည့် လုပ်ငန်းသည်လည်း အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဤလုပ်ငန်းများအားလုံးသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နိုင်သည့် ရိုးရှင်းသော လုပ်ငန်းများဖြစ်ပြီး ပြောက်ကျားစစ် အခြေအနေမျိုးတွင် အလွယ်တကူ တည်ထောင်နိုင်သည့် လုပ်ငန်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သားရေထုတ်လုပ်သည့် လုပ်ငန်းအတွက် အုတ်၊ဘိလပ်‌ မြေ အနည်းငယ်မျှ ဆောက်လုပ်ရေး အတွက် လိုအပ်သလို ဆား အမြောက်အမြားကိုလည်း အသုံးပြုရသည်။ သို့သော် ဖိနပ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းအတွက် ကိုယ်ပိုင်ကုန်ကြမ်း ရရှိထားခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အားသာချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆားကို တော်လှန်ရေး နယ်မြေများအတွင်း၌ပင် ထုတ်လုပ်သင့်ပြီး အမြောက်အမြား စုဆောင်းထားသင့်သည်။ ဆားကို ဆားဓာတ်မြင့်မားသော ရေများကို အငွေ့ပျံစေခြင်းဖြင့် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ ပင်လယ်သည် အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ် ဖြစ်သော်လည်း အခြားသော နည်းလမ်းများလည်း ရှိနိုင်သည်။ စားသုံးရန်အတွက်ဆိုလျှင် အခြားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ထုတ်ပစ်ရန် မလိုပါ၊ အစပိုင်းတွင် အရသာ အနည်းငယ် ဆိုးရွားနိုင်သော်လည်း အဆင်ပြေသည်။

အသားများကို ပြင်ဆင်ရလွယ်ကူသော အသားခြောက် အဖြစ် ကြာရှည်ခံအောင် ပြုလုပ်ထားသင့်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော အခြေအနေများတွင် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အသားခြောက်များကို ဆားဖြင့် နယ်ကာ စည်ပိုင်းကြီးများထဲတွင် ထည့်သွင်းထားပါက အချိန်အတော်ကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

*******