ကျွန်တော်နဲ့ ငြင်းခုံနေလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုလည်း မတတ်နိုင်ဘူး” ဟု နီကိုလိုင်းက မျက်လွှာချရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ထင်တာကတော့လေ...” ဟု ရုရှားလေးက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန် တော် တို့ တယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးကြတာချည်းပါပဲ။ အားလုံးဟာ ဖန်ကွဲစတွေပေါ်မှာ ခြေဗလာနဲ့ လျှောက်ခဲ့ကြရသူတွေချည်းပဲ။ မှောင်မိုက်တဲ့ အချိန်တွေထဲမှာ ခင်ဗျား အခုဖြစ်နေသလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း အသက်ရှူရကျပ်ပြီး မွန်းခဲ့ကြဖူးတာပါပဲ။”
“မင်း ဒါတွေ ဘာမှ ပြောစရာမလိုဘူး!” ဟု ဗိုင် ဆော့ ရှီကော့ဗ်က ခပ်ဖြေးဖြေး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှ မပြောနဲ့! ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ... အခု ဝံပုလွေတွေ အူနေသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်!”
ရုရှားလေးက "ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မပြောချင်တော့ပါဘူး။ တခုပဲ သိထားရမှာက ခင်ဗျား အနေနဲ့ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ၊ လုံးဝကြီး မဟုတ်ရင်တောင် တချိန်မှာတော့ ကျော်လွှားသွားနိုင်မှာပါ။"
ရုရှားလေးက ပြုံးလိုက်ပြီး နီကိုလိုင်း၏ ကျောကို ပုတ်ရင်း ဆက်ပြောပြန်သည် - "ဟေ့လူ၊ ဒါမျိုးက ကလေးတွေဖြစ်တဲ့ ဝက်သက်ရောဂါလိုမျိုးပါဗျာ။ ကျွန်တော် တို့အားလုံး ဒီဒဏ်ကို ခံကြရတာပဲ၊ သန်မာတဲ့သူက နည်းနည်းခံစားရပြီး အားနည်းတဲ့သူက ပိုခံစားရတာပေါ့။ လူတယောက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘဝမှာ ကိုယ့်နေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ နားမလည်သေးတဲ့ အရွယ်မှာ ဒါမျိုးက ဖြစ်တတ်တာပဲ။
ကိုယ့်နေရာကိုယ် မမြင်ရသေးတဲ့အခါ၊ ကိုယ့်တန်ဖိုး ကိုယ် မချိန်ဆတတ်သေးတဲ့အခါမှာတော့ တလောကလုံးမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အထူးခြားဆုံး၊ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြီး ငါ့တန်ဖိုးကို ဘယ်သူမှ မတိုင်းတာနိုင်၊ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်ကြဘူး၊ အားလုံးက ငါ့ကို ဝိုင်းစားဖို့ပဲ ချောင်းနေကြတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတာပေါ့။ အချိန်တစ်ခု ကြာသွားရင်တော့ တခြားသူတွေရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးသားတွေဟာလည်း ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားထက် မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ မသိလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ခင်ဗျား စိတ်သက်သာရာ ရလာမှာပါ။
ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ်လည်း နည်းနည်းတော့ ရှက်မိလာလိမ့်မယ်။ ပွဲတော်ရက်တွေမှာ တခြား ခေါင်းလောင်းသံကြီးတွေ ကြားထဲ ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းလောင်းသံ သေးသေးလေးကို မကြားနိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့ ဘာလို့ ခေါင်းလောင်းစင်ပေါ် အတင်းတက်နေဦးမှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတာက အားလုံးစုပေါင်းပြီး တီးခတ်တဲ့အခါမှာတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းလောင်းသံလေးဟာလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထတီးနေရင်တော့ ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းကြီးတွေရဲ့ ဟိန်းသံအောက်မှာ ယင်ကောင်တကောင် ဆီပုံးထဲ နစ်သွားသလိုပဲ ခင်ဗျား အသံလေး ပျောက်သွားမှာပေါ့။ ကျွန်တော်ပြောတာကို နားလည်ရဲ့လား"
"နားလည်သလိုလိုတော့ ရှိပါတယ်" ဟု နီကိုလိုင်းက ခေါင်းငြိမ့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ မယုံသေးဘူး။"
ရုရှားလေးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ပြေးတော့သည်။
'ကျွန်တော်လည်း ဒါကို မယုံခဲ့ဘူးဗျ။
အောင်မယ်... ခင်ဗျား မယုံပုံကလည်း... လှည်းတစ်စီးစာကြီးပါလား!'
နီကိုလိုင်းက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသော အပြုံးဖြင့် ယူကရိန်းသားကို ကြည့်ပြီး 'ဘာဖြစ်လို့ လှည်းတစ်စီးစာလဲဗျ' ဟု မေးလိုက်သည်။ 'ပုံစံက ဆင်နေတာကိုး!'
ရုတ်တရက်ဆိုသလို နီကိုလိုင်းသည် ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး အသံကုန် ဟက်ဟက်ပတ်ပတ် အော်ရယ်တော့သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ရုရှားလေး က အံ့အားတသင့် ဖြင့် သူ့ရှေ့သွား ရပ်ပြီးမေးလိုက်သည်။
"မင်းကို စော်ကားချင်တဲ့လူဟာ တကယ့်ကို လူအပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ့စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလို့ပါ" ဟု နီကိုလိုင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ့်လူရဲ့ ၊ ကျွန်တော့် ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စော်ကားလို့ ရမှာလဲ" ဟု ပခုံးတွန့်ရင်း မေးသည်။
"ငါလည်း မသိဘူးလေ" ဟု ဗိုင်ဆော့ဗ်ရှီကော့ဗ်က စိတ်ရင်းကောင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးသလိုလို အမူအရာဖြင့် ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ငါပြောချင်တာကတော့... မင်းကို စော်ကားသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ။"
"အလိုဗျာ... ခင်ဗျား အတွေးကလည်း မဆိုးဘူးပဲ!" ဟု ရုရှားလေးက ရယ်ကာမောကာ ပြောလိုက်လေသည်။
အန်ဒရူးရှာ... လာဦးလေ၊ ရေနွေးကရားအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" ဟု မီးဖိုချောင်ထဲမှ အမေက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အန်ဒရူးရှာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသောအခါ ဗီဆိုဗ်ရှီကော့ဗ် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းလေးလံသော ဖိနပ်အောက်ခံစွပ်ထားသည့် သူ၏ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏တုတ်ခိုင်လှသော ခြေသလုံးသားများကို စမ်းသပ်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းနောက် လက်တစ်ဖက်ကို မျက်နှာနားသို့ မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်လှောကြည့်ပြန်သည်။ အမွေးအမျှင် အဝါရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏လက်ချောင်းတိုတိုများသည် တုတ်ခိုင်လှ၏။ သူသည် လက်ကို လေထဲတွင် တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
အန်ဒရီက ရေနွေးကရားကို သယ်ဆောင်လာချိန်တွင် ဗီဆိုဗ်ရှီကော့ဗ်သည် မှန်ရှေ့၌ ရပ်နေပြီး...
"ငါ့မျက်နှာကို ငါမကြည့်ဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီပဲ"
ထို့နောက် သူက ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောသည်မှာ -
"ငါ့မျက်နှာက တော်တော် အရုပ်ဆိုးတာပဲကွာ!"
"အဲဒါ ခင်ဗျား အတွက် ဘာအရေးကြီးလို့လဲ" ဟု အန်ဒရီက သူ့ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
"ဆာရှင်ကာကတော့ ပြောတယ်၊ မျက်နှာဆိုတာ နှလုံးသားရဲ့ ကြေးမုံပြင်ပဲတဲ့!" ဟု နီကိုလိုင်းက စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက မမှန်ပါဘူး!" ဟု ရုရှားလေးက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။
"သူ့ နှာခေါင်းက မှိုတစ်ပွင့်လိုပဲ၊ ပါးရိုးတွေကလည်း ကတ်ကြေးများ ငုံထား သလား ထင်ရ လောက် အောင် ငေါထွက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ နှလုံးသားကတော့ တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်ကလေးတစ်ပွင့်လိုပဲဗျ။"
ထို့နောက် သူတို့သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဝိုင်း ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။